“Yunanlıların Çal Dağ'ı aldıkları haberi Ankara’ya ulaşınca, bir ihtiyar köylü gazeteci Ruşen Eşref bey'e şöyle diyordu: “her dağı böyle zorlanarak alacaklarsa, Ankara 'ya kadar dağ tepe çok. Her birinde öle öle buraya kırk kişiyle varırlar. Onları da Allah’ın izniyle biz sopayla gebertiriz.”

Artık, Ankara’nın ünlü "namazgahında günde birkaç kez cenaze namazı kılınıyor, ardından musalla taşlarına sıralı cenazeler toprağa veriliyordu. Bunlar Sakarya boylarında yaralanarak Ankara Hastahanesi’ne (Numune Hastanesi) getirilen ve orada ölen savaşçılardı. Namazgah'ın toprakları, altında bir cisim kımıldıyormuş gibi, boyuna dalga dalga kabarıyordu son günlerde. O cismin ilk geçtiği yerlerdeki tümsekler yassılaşmaya başlarken, yeni ulaştığı yerler lokma öğüten bir avurd gibi şişkin duruyordu. Bunlar arasında yeni kazılmış çukurlar vardı. Bunlar kanlı kefenleriyle birazdan gelecek nasiplerini bekliyordu.

Bu mezarlar, yüzyıllardır Viyana kapılarından geriye doğru Türklerin kabarttığı şehitler denizinin son dalgalarıydı. Toprağın altından yukarı doğru yükselen bu dalgalar yüzyıllardır gerileye gerileye gelip Ankara Namazgah'ına dayanmıştı. 4 Eylül günü çarpışmalar kanlı bir biçimde sürmüş, fakat Yunan birliklerinde bir durgunluk görülmeye başlanmıştı. Ele geçen esirlerden, yunan birliklerinin oldukça yıpranmış olduğu ve yiyecek sıkıntısı çektikleri anlaşılıyordu.”

(Kaynak: Kurtuluş Savaşı’nda Ankara, Alptekin Müderrisoğlu, Ankara Büyükşehir Belediyesi Yayınları, 1993, Ankara, s. 155.)
Daha fazla bilgi için “ANKARA TARİHİ VE KÜLTÜRÜ DİZİSİ”ne bakınız.