|
İÇÖREN
Eski adı “İçviran” olan köy, ilçenin kuzeydoğusunda ve ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır. Akçaören, Aşağıkaraören, Uçarı, Ahi, Alpagut, Günbaşı ve Çiğir köyleri ile komşudur. Ova Çayının vadi tabanında bulunan İçören Köyü’nün arazisinde kahverengi orman ve alüvyal topraklar hakim olup, kullanım açısından I.nci ve II.nci sınıfdır. Ova Çayı kıyılarının doğal yapısı kum ocakları tarafından tahrip edilmiştir.
1530 yılında İç Viran Köyü Çubuk kazasına bağlı, “Tımârhâ-yi Zu’amâ ve Merdân” köylerinden, 21 hane, 7 mücerred (bekar erkek), 1 imam, yaklaşık 113 nüfusu ve 1932 akçe yıllık hasılatı vardır. 1571 yılında ise 37 hane ve yaklaşık 185 nüfusludur. 1840 yılında Şorba kazasına bağlı olan İçviran köyü 18 hanedir. Cumhuriyet döneminde İçviran köyü, Yabanabad kazası Merkez (Kızılcahamam) nahiyesine, Kızılcahamam ilçesinin kurulması ile de Pazar nahiyesine bağlanır. 1951 yılında da Uçarı Köyü ile birlikte Ankara-Merkez ilçesinin Bitik bucağına, 1987 yılında da Kazan nahiyesinin ilçe olması ile Kazan ilçesine bağlanır. Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi’nin kararı ile de Büyükşehir mücavir alanı içerisine alınır ve mahalle statüsüne geçer.
1935 nüfus sayımında 380 olan nüfusu, 1950 yılında en yüksek seviyesi olan 443 kişiye ulaşır. 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 198 kişidir. Köylülerin anlattıklarına göre eskiden üç defa yıkılmış ve aynı yerde tekrar kurulmuştur. Içören çayırları adıyla anılan geniş bir meraya sahiptir. “Dede kuyusu” en önemli ziyaret mekanıdır. Yaygın olan rivayete göre, ismini eskiden köyde yaşadığı söylenen ancak bugün hakkında hiçbir bilginin bulunmadığı bir zattan almıştır. Dede kuyusunun suyu şifalı olduğuna bazı hastalıklara iyi geldiğine inanılmaktadır. Buraya gelenler önce kuyunun suyundan abdest alıp, iki rekat namaz kılarlar, kuyunun suyundan içerler ve kuyunun yanı başında bulunan delikli kayanın deliğinden geçerler. Bu hareketleri ile şifa bulacaklarına inanırlar. Özellikle çocuğu olmayan kadınların bu delikten geçtikleri takdirde çocuğunun olacağına inanılır. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Halkının yarısı besicilik ve sütçülük amacıyla büyükbaş hayvan yetiştiriyor. Yetişen ürünler arasında buğday, şeker pancarı, kabak, kavun, karpuz önemli yer tutar. Sülale isimleri: Dedeoğulları (Yurtoğlu), Hasanoğulları (Pazar), Musluoğulları (Yıldız, Aydoğan), Çitonlar (Biçer), Mülazımlar (Özdemir), İhtiyaroğulları (Türkvatan), Ahmetoğulları (Yavuz), Yağcıoğulları (Küçükyavuz) ve Demetler (Baloğlu). İlköğretim taşımalı olarak Kazan’da yapılmaktadır.
|
