İNEKÖY

Eski adı “İne-Kûn”, “İyne” olan köy, 1170 metre rakımda, Kazan ilçe merkezinin batısında, Ayaş Dağları’nın doğu alçak yamaç düzlüğünün eğimli dere yatağında, TEM Otoyolu kenarındadır. Sarılar, Karalar, Kınık ve Ayaş ilçesine bağlı Evci köyü ile komşudur. Kahverengi toprak yapısına sahip olan arazi kullanım açısından IV.ncü ve V.nci sınıf olup, kuru tarım alanı, fundalık ve meradır. Mevsimsel yağışlara bağlı ve tabansız vadilerde akarsu yatakları vardır. Zengin mermer yatakları bulunan bölgede 800.000 m2’lik geniş bir alanı kaplayan mermer ocaklarından bu yöreye has “Kazan Beji” mermer çıkartılmaktadır.

1530 yılında “İne-Kûn”, Murtazaabad kazasına bağlı, “Tımârhâ-yi Zu’amâ ve Merdân” tımar köylerinden olup, 19 hane, 10 mücerred (bekar erkek) ve yaklaşık 105 nüfuslu ve yıllık hasılatı 1.122 akçedir. “İne-Kûn”, yorgunluk veren, zahmetli yer; in (mağara) den sonra anlamına gelmektedir. 1845 yılında “İyne” köyü 6 hane olup, Murtazaabad kazasına bağlıdır. Bu tarihlerde köyde oturan hane reislerinin isimleri şöyledir: Kara Ahmed oğlu Hüseyin, Ali oğlu Ahmed, Kantar oğlu Hüseyin, Hacı Halil oğlu Hüseyin, Veli oğlu Mehmed, Deli Hacı oğlu Mustafa, Bayram oğlu Mustafa ve Ahmed oğlu Hüseyin. Cumhuriyet döneminde İyne köyü, Ankara-Merkez kazası Merkez nahiyesine, daha sonra Karalar, Bitik ve Kazan nahiyelerine bağlanır. 1987 yılında da Kazan nahiyesinin ilçe olması ile Kazan ilçesine bağlanır. Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi’nin kararı ile de Büyükşehir mücavir alanı içerisine alınır ve mahalle statüsüne geçer. 1935 nüfus sayımında 112 olan nüfusu, 1955 yılında en yüksek seviyesi olan 163 kişiye ulaşmıştır. Tarım alanlarının çok az olması dolayısıyla en fazla göç veren köylerden olup, 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 50 kişidir. Köyün Bostanpınarı denilen mevkiinde yol kenarındaki çeşmenin yanında bulunan asırlık meşe ağaçlarının dibinde “Dede mezarları” olduğu rivayeti halka arasında yaygındır. Buradan ağaç kesen ya da odun getirenleri Dedelerin korkuttuklarına inanılır. Hatta buradan odun getiren birinin odunlarının aniden ateş aldığını gördüğü ve bunun üzerine odunları attığı söylenir. Orman köyü olması dolayısıyla hafta sonları piknik yapmaya elverişlidir. Geçim kaynağı tarımdır ve hayvancılıktır. Kuru tarım yapılan köyde buğday, arpa, nohut ve kavun ekilir. Sülale isimleri: Yetimler (Gökmen), Bocunlar (Yılmaz), Karamustafalar (Gökçe),Yakuplar (Yılmaz), Emirler (Yıllal), Aligiller (Unal), Garinaliler (Unal) ve Kadirağalar (Yılmaz). İlköğretim taşımalı olarak Kazan’da yapılmaktadır.