Kazan ilçe merkezinin batısında bulunan yerleşme, merkeze 6 km uzaklıkta olup, Yazıbeyli, Emirgazi, Karalar, Sarılar, Soğucak ve Yassıören köyleri ile komşudur. Hızır Dağı’nın Akıncı Ovası’na uzanan birikinti konisi yakınında ve alçak seki üzerinde bulunan köy, kalüvyal ve kahverengi topraklara sahip arazisi birinci sınıftır.

“Eymür”, “İmür”, “Eymir” kelimesi Oğuz “Üçoklar”ından “Dağhan” kolunun bir alt koludur. Sınırsız ulu zengin anlamına gelir. Ankara ve Anadolu’da çok sayıda köy ismi bulunmaktadır. İmir, İmirler, İmirli (İmirlü), (İymir, İymirler, İymirlü) İmarballı, (İmirballu, İmirlü Yörüğü), (İmirşahlu) Türkmân Yörükanı Tâifesinden. Bozulus Türkmân Aşîretinden olan Cemâat-ı İmir (İymir) tahminen elli hane olub, Karaman Eyâletinin İsmil ve Karapınar Suğur Derbendci (yol güvenliğinden sorumlu) olarak iskan edilmiştir.

Eski adı “Eymür”, “İymir” olan köy 1463 yılında Murtet Ova’ya bağlıdır. 1530 yılında Murtazaabad kazasına bağlanan köyün yıllık gelirleri “Tımârhâ-yi Mustahfızân-i Kal’a” (Ankara Kalesi Muhafızlar) ve “Tımârhâ-yi Zu’amâ ve Merdân”a aittir. Eymir Köyü’nün 4 hane, 1 mücerred (bekar erkek), 1 imam ve yaklaşık 22 nüfusu ile 740 akçe yıllık hasılatı Ankara Kalesi muhafızlarına, 13 hane, 4 mücerred (bekar erkek), yaklaşık 69 nüfusu ile hasılat 1.250 akçe yıllık hasılatı ise tımar sahiplerine aittir. Eymür Köyü toplam 17 hane ve 91 nüfusludur.

1845 yılında Eymir Köyü Murtazaabad kazasına bağlı ve 13 vergi hanesi vardır. Köyün en varlıklı kişisi Salih oğlu Ahmed’dir. Bu tarihlerde yerleşmede buğday ve tütün ekimi yapılmakta, büyük ve küçükbaş hayvan beslenmektedir. 1845 yılında Eymir Köyü’nde vergi veren hane reislerinin isimleri ve meslekleri şöyledir: Emir oğlu Veli (çiftçi), Şaban oğlu Şaban (çiftçi), İmam oğlu Yetim Mustafa (çiftçi), Salih oğlu Ahmed (çiftçi), Lütfi oğlu Satılmış (hizmetkar), Kaptan oğlu (çiftçi), İmam oğlu Mehmed (çiftçi), Şaban oğlu Osman (çiftçi), Sarı Oğlan oğlu İsmail (çiftçi), Sarı Berlime oğlu Hüseyin (çiftçi), Kaptan oğlu Ahmed (çiftçi), Deli oğlan oğlu Hüseyin (çiftçi) ve Kel Ahmed oğlu Mehmed (ırgad).

Cumhuriyet döneminde İymir köyü, Ankara-Merkez kazası Merkez nahiyesine, daha sonra Karalar, Bitik ve Kazan nahiyelerine bağlanır. 1987 yılında da Kazan nahiyesinin ilçe olması ile Kazan ilçesine bağlanır. Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi’nin kararı ile de Büyükşehir mücavir alanı içerisine alınır ve mahalle statüsüne geçer.

1935 nüfus sayımında 182 olan nüfusu, 1960 yılında en yüksek seviyesi olan 259 kişiye ulaşmıştır. 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 95 kişidir. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Buğday, arpa, kavun, karpuz, nohut, fasulye yetiştirilen ürünlerdendir.

Sülale isimleri: Takavitler (Canyurt), Kasapoğulları (Yıldız, Günhız), Tokurlar (Özhan), Çüraligiller (Sever), Hamzagiller (Türkoğlu), Nuhgil (Ayfer), Karayusuflar (Haner), Karaosmangil (Dalağan), Çeltekliler (Peker) ve Delismetler (Çalın). İlköğretim taşımalı olarak Kazan’da yapılmaktadır.