|
KINIK
Eski adı “Kınık-özü” olan köy, Kazan ilçe merkezinin kuzeybatısında, Ayaş (Balaban) Dağları’nın doğu dik yamaçlarından sonra meydana gelen alçak düzlüklerin, Akıncı Ovası’na açılan tabansız bir yatağı yamacında kurulmuştur. 1000 metre rakımda olan köy, ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır. İne, Karalar, Çimşit, Bitik, Fethiye ve Ayaş ilçesine bağlı Pınaryaka Köyü ile komşudur. Kahverengi ve kireçli kalüvyol toprak yapısına sahip olan bölge, genelde fundalık, mera ve kuru tarım arazisine sahip olup, II.nci, IV.ncü ve VI.ncı sınıf arazidir. Derelerden beslenen akarsu mevsimsel yağışlara bağlı olarak Ova Çayı’na ulaşır. Geçmiş zamanlarda ormanlık olan bölgede, özellikle Sünbüllü tepe civarında orman artığı olan tüylü meşe ve karaçamlardan oluşan fundalıklar ile yer yer ardıç, ahlat ve alıç ağaçları görülür. Meralarda ise yavşan otu, kekik, geven ve devedikeni hakimdir. Kınık Köyü’nün kuzeydoğusunda, TEM Otoyolu’nun batısında, çimento hammaddesi olarak kullanılan ve iti kalitede kireçtaşı yatakları bulunmaktadır. Rezervi yaklaşık 265.830.383 ton olup, halen işletilmektedir. Yine çimento hammaddesi olarak kullanılan ve yaklaşık rezervi 48.726.042 ton olan marn yatakları bulunmaktadır. “Kınık”, Oğuzların iki büyük kolundan biri olan “Üçok”ların “Denizhan” kolunun bir boyudur. Denizhan, ongun (işaret, remz) olarak kendilerine Çakır kuşunu almıştır. “Kınık”, alçak gönüllü, sayğıdeğer, ve herkesten aziz anlamına gelir. Büyük Selçuklu Devletini kuran “Selçukoğullaı” Kınık boyundandır. Türkiye’de ve Ankara’da çok sayıda Kınık adında yerleşme bulunmaktadır.
1463 yılında Mürted Ovası köyleri arasında bulunan “Kınık-özü” köyü, 1530 yılında Murtazaabad kazasına bağlı ve yıllık geliri Ankara Alaybeyi’ne ait “Hâssa-yi Mîr-livâ, der kazâ-i Murtazâ-âbâd” tımar köylerdendir. 2 hane, 1 mücerred (bekar erkek), yaklaşık nüfusu 11 kişi ve yıllık hasılatı 1.355 akçe olan küçük bir yerleşmedir. Cumhuriyet döneminde Ankara-Merkez kazası Zir nahiyesine bağlanan köy, daha sonra Karalar, Bitik ve Kazan nahiyelerine bağlanır. Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi kararı ile mücavir alan içerisine alınmış olup, orman köyü statüsü muhafaza edilmiştir.
1935 nüfus sayımında 124 olan nüfusu, 1960 yılında 240 kişiye ulaşır. 1985 yılından itibaren şehre göç vermeye başlar. 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 76 kişdir. Kınık Köyü bir rivayete göre Bitik köyünün bir mezrası iken, Çamlıdere’nin Dörtkonak (Şayı) köylüleri burayı kışlak olarak kiralayıp, sürülerini otlatırlarmış. 150-200 sene önce Dörtkonak Köyü’nden Hançeroğulları’ndan Hasan, Bitik köyünden bu mezrayı satın alır ve yerleşir. Böylelikle köy yeniden şenlenir. Kınık Köyü’nde “Dede Hamamı” denilen yere “Bul Hasan” adında birisinin bir hamam yaptırdığı ve mezarının da hamamın hemen yanında olduğu rivayet edilir. Mezar defineciler tarafından kazılarak tahrip edilmiştir. Buradan çıkan ve sıcaklığı 27 derece olan suyun, romatizma ve bel ağrısı hastalıklarına iyi geldiğine ve çocuğu olmayan kadınların yıkanması halinde çocuğu olacağına inanılır. Şifa amacıyla hamama gelenler, adak adayıp bez bağladıktan sonra suda yıkanırlar. Bu şekilde yapmakla dertlerine deva bulacaklarına inanırlar. “Sünbüllü kaya”, “İnkaya” mağaraları görülmeye değer yerler arasındadır. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Buğday, arpa ve kavun yetiştirilir. Günümüzde köyde yeni üzüm bağları düzenlenmekte ve bağcılık geliştirilmektedir. Büyükbaş hayvan besiciliği yaygındır. Kınık Köyü’nde bulunan sülaleler: Hançeroğulları (Öztürk), İmamlar (Doğangün) ve Hatıplar (Özal). İlköğretim taşımalı olarak yapılmaktadır. İçme suyu mevcuttur. Ulaşım yolu asfalttır. Kubbeli ve minareli yeni camii bulunmaktadır.
|
