Eski adı “Yoğun-Durmuş”, "Yoğunduruş" ve “Yöğöndürüş” olan yerleşme, ilçenin kuzeydoğusunda ve tabansız vadi yamacında bulunmaktadır. Kahverengi ve kireçsiz orman toprak yapısında olan bölge II.nci, VI.nci ve VII.nci sınıf engebeli bir araziye sahiptir. Yayalar ile Kızılcahamam’a bağlı Saraç, Çubuk’a bağlı Karataş, Kavaklı, Yılmazköy ve Yakuphasan köyleri ile komşudur. Antik çağlarda iskan yeri olan bölgede ören yerlerine ve kalıntılara rastlanır. Anakavak ve Ören mevkilerinde mezarlık ve yerleşme yerleri izleri vardır. “Kilise Deresi” (Elmalık) mevkiinde Bizans yerleşmesi bulunmakta ve burada bulunan mermer parçalar köy camii inşaatında kullanılmıştır. Köyün hemen kuzeyindeki Harmanyeri’nin ortasında “Gavur Mezarlığı” denilen bir kayalık tepe de bulunur. “İnönü” mevkiinde insaneli ile yapılmış sığınma amaçlı mağara bulunmaktadır. Yerleşmede önceki devirlerde yapılmış, bir kişinin girebileceği şekilde ve 1 metre çapında, 3-4 metre derinlikte ve bir oda büyüklüğünde tahıl anbarı veya depo olarak kullanılan odacıklar bulunmakta iken daha sonra can güvenliği dolayısıyla bu odalar toprakla doldurulmuştur.

“Yâkub Derviş” cemaati Yörükan Tâifesindendir. 1530 yılında Murtazaabad kazasına bağlı olan “Yoğun-Durmuş” köyü, 40 hane, 11 mücerred (bekar erkek), 3 sipahizade, yaklaşık 214 nüfuslu ve yıllık vergi hasılatı 3.772 akçedir. Köyün yıllık geliride “Tımârhâ-yi Zu’amâ ve Merdân”a aittir. Zaman içinde Şorba, Murtazaabad ve Çubuk kazalarına bağlanan köy “Yakub Derviş” adını alır.

1845 yılında Murtazaabad kazasına bağlı olan Yakubderviş köyünde 27 vergi hanesi bulunmaktadır. Yakub oğlu Mustafa köyün en varlıklı kişisidir. Köyde bulunan hane reisleri ve meslekleri: Şair Mehmed (Muhtâr-ı Evvel) (çiftçi), İmâm Ali (çiftçi), Abidin oğlu Mehmed (çiftçi), Arslan oğlu Ahmed (çoban), Bağırdalak oğlu Mehmed (sakat, çiftçi), Cevced oğlu Mehmed (çiftçi), Çalik oğlu Mehmed (çiftçi), Dede Mehmed (çiftçi), Deli Osman oğlu Ömer (çiftçi), Eğri Mehmed oğlu İbrâhîm (çiftçi) ve Süleyman (çiftçi), Hacı Gugu oğlu İbrâhîm (çiftçi), İmâm oğlu Süleyman (ırgâd), Kara Yakub oğlu İbrâhîm (çiftçi), Kocalaf (çoban), Kücek oğlu Hüseyin, Macar oğlu Süleyman (çiftçi), Malakçı oğlu Hüseyin (hizmetkâr), Nalbant oğlu Hasan (çiftçi) ve Memiş (çiftçi). Sipâhî oğlu Mustafa (hizmetkâr), Sürek oğlu Çoban Ali (çoban), Tatar oğlu İbik (çiftçi), Uzun oğlu Ali (kömürcü), Yakub oğlu Mustafa (çiftçi), Ömer (ırgâd) ve oğlu Hasan (hizmetkâr). 1285 hicrî/1869 miladi tarihli bir belgede “Ankara'nın Murtazaabad kazasında Yakub Derviş karyesindeki mescidin camiye tahviliyle hitabet cihetinin tevcih” yazısı vardır. Cumhuriyet döneminde Çubuk ilçesine bağlanan yerleşme 1927 yılında 275 nüfusludur. 1985 yılında 298 kişi, 1997 yılı nüfus sayımında ise 124 kişidir. 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 111 kişidir. 1992 yılında Kazan ilçesine bağlanmış ve Ankara Büyükşehir Belediye Meclisinin 13.08.2004 tarih ve 531 sayılı kararı ile mücavir alan içerisine alınmış, orman köyü statüsü muhafaza edilmiştir. Köyde iki müslüman mezarlığı vardır. Olucak ve Tepecik Mezarlıkları. Yakup Derviş’e ait olduğu rivayet edilen mezar Tepecik Mezarlığı'ndadır. Kabri yağmur dualarında ve bayramlarda ziyaret edilir. Yakup Derviş köyünde kitabeli ve kitabesiz çeşmeler bulunmaktadır. Köyün yakınında şehir yolu üzerinde bulunan “Olucak” çeşme kitabesinde “……….. Sahibül hayrat vel hasenat Memiş 1305/1888” ibaresini okuyoruz. Kilise mevkiinde bulunan ve yörede “Kapalı çeşme” olarak anılan Bizans dönemi su sarnıcı bulunmaktadır. Kilise ve Ören mevkiinden getirilen antik malzemeler yapıların temellerinde kullanılmıştır. “Erenler” mevkiindeki palamut ağaçları kesilmez. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Sulama imkânı olmadığından kuru tarım yapılmaktadır. Arpa, buğday, yulaf ve nohut ekimi yapılır. Sütçülük ve besicilik, diğer geçim kaynaklarını oluşturur.

Sülale isimleri: Şekerler (Balcı), Yakuplar (Çalışkan, Yıldırım), Nalbantlar (Nalbant), Nakılar (Bozkurt), Cemallar (Kılıç), Badalar (Doğan), Döneler (Çalık), Gıyıklar (Gültekin), Muharrem Çavuşlar (Ünal), Mollalar (Ertük), Türkmenler (Türkay), Kırbıyıklar (Kömürcü), Kuş Mahmutlar (Uygur), Hanimler (Demirci), Muhacirler (Can). Hüsamettin Çalışkan (Mamak Müftüsü), Ünal Uygur (emekli bürokrat), Vahdettin Çalışkan (idareci). İlköğretim taşımalı olarak Kazan’da yapılmaktadır. İçme suyu şebekesi mevcup olup, kanalizasyon şebekesi yoktur. Ulaşım yolu asfalttır.

Osmanlı döneminden kalma tarihi camii, dikdörtgen planlı, kesme taş duvar, ahşap tavanlı ve toprak damlı iken 1954 yılında onarım görür ve minare ilave edilir. Camiin özgün alçı mihrabı kaldırılır ve yine orijinal ahşap minberi onarım görür. Kazan ilçe köylerinde örneğine nadir rastlanan ahşap tavan işçiliği aynen korunur. Bundan sonraki onarımlarda da aynı hassasiyetin muhafaza edilmesi kültür mirasımız açısından önemli olup, Yakupdervişlilere bu hassasiyetlerinden dolayı kutluyoruz. Çok amaçlı köy konağı vardır. Köyün geleneksel yemekleri ile örf ve adetleri diğer komşu köylerle aynıdır.